خودآگاهی که ظاهراً شرط لازم انسانيت است، فقط نوک کوه يخی است.


 زيرا در آگاهی، سطح بسيار بزرگتری وجود دارد که در آن خاطرات، احساسات و رفتارهای فردی فراموش و يا سرکوب شده  که يونگ آن را "ناخودآگاه فردی" ناميد.

در زير آن، دريای عميق و ژرف "ناخودآگاه جمعی" وجود دارد؛

 دريايی بسيار بزرگ و باستانی که سرشار از همه تصاوير و رفتارهايی است که در طول تاريخ بارها و بارها تکرار ميشود و ميتوان "غريزه" ناميد، تنها شامل انسانها نميشود،

 بلکه شامل خود حيات و زندگی و هستی است.